شعری از فواد گودرزی
نمي دانم
شايد اين شانه هاي تكراري
كمي براي شمردن پير شده اند
موهايت را كه پخش مي كني
ثانيه ها صبر مي كنند
و مرگ صبر مي كند
و آدمي
كه براي خودش به ديوار تكيه داده است ...
زندگي به شكل عجيبي تنهاست
زندگي به شكل عجيبي تنهاست
و هميشه براي شمردن
وقت به حد كفايت هست
دنياي من
هميشه همين هميشه اي است
كه در آغوش ثانيه هاي ايستاده در موهايت خواهد مرد .
+ نوشته شده توسط حامد شكوري در پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386 و ساعت
1:49 |